Het beste van twee werelden

Minne;
zn.: liefde
Vozen; ww.: vrijen

Zo verklaart Van Dale de
titel van het nieuwe stuk van Ensemble Leporello en Danny Ronaldo: Minnevozen.
Vooral de verklaring van "minne" geeft kort en bondig weer wat het algemene
thema van Minnevozen is, namelijk de liefde.
Minnevozen is het derde stuk van Ensemble Leporello dat gebaseerd is op een
werk van de 18^de eeuwse auteur Marivaux. Meer bepaald: "Arlequin
Poli Par l'Amour", een typisch voorbeeld van een commedia dell'arte theaterstuk.
Commedia dell'arte zou je vandaag kunnen omschrijven als: een komisch stuk
gebaseerd op los van elkaar staande sketches met veel ruimte voor improvisatie.
Zo dus ook met Minnevozen.

Het verhaal is met opzet
simpel en voorspelbaar. Dat was dan ook het credo van Marivaux en de commedia
dell'arte -schrijvers.
Het begint allemaal met een fee, gespeeld door Mieke Laureys, die voor zichzelf
een geliefde boetseert. Daarna wekt ze hem Frankenstein-gewijs tot leven met
haar unieke toverkrachten. Haar creatuur, vertolkt door Danny Ronaldo, heeft
echter geen oog voor zijn schepper. Tot de grote ergernis van de fee wordt haar
creatie op de koop toe nog verliefd op haar persoonlijke meid, gespeeld door Annelore
Stubbe. Deze laatste wordt dan weer bemind door een knecht (Gordon Wilson) van
de fee. Het klinkt misschien wat ingewikkeld maar het is zeer verstaanbaar.
Bij een simpele verhaallijn, hoort natuurlijk ook een happy end. Bij Minnevozen
steekt men de draak met zichzelf door bij het begin al meteen te verklappen dat
alles in orde komt. Deze gezonde dosis zelfspot doet het happy end minder
clichématig overkomen.

Het hele stuk wordt ondersteund door prachtige operamuziek van onder andere
Pergolesi, Rameau en Cimarosa, live gebracht door een soprane Ann De Prest, een
bariton Yu-Hsiang Hsieh en een orkest bestaande uit strijkers en een authentiek
klavecimbel.
Het sopraan-bariton duo zong meestal in het Italiaans. Tijdens de zang werd hun
tekst op scène geprojecteerd. Zo ging de toch wel interessante inhoud van de
liederen niet verloren.
Het toneelgezelschap besteedt dus veel zorg aan de muziek, die zeer mooi en
toepasselijk is.
Commedia dell'arte en opera, twee op het eerste zicht zeer verschillende
werelden, vullen elkaar hier perfect aan, de zang ondersteunt naadloos wat er
gebeurt op de scène. Al is het misschien niet echt moeilijk om een bijpassende
soundtrack te vinden aangezien er zovele operastukken over de liefde geschreven
zijn.
Niet alleen de muziek maar ook de klederdracht van de auteurs is volledig naar
18^de eeuwse normen. Pofbroeken, pruiken en sabels zijn volop
aanwezig. Tijdens de voorstelling wordt er regelmatig veranderd van outfit, en
vooral de jurken van de rijke fee zijn imposant. Een enorme jurk beladen met
glitterende kristallen om een voorbeeld te noemen.

De show wordt helemaal gestolen
door een "acteur" die slechts een klein gastrolletje vertolkt: namelijk een
kip. Hij werd heen en weer gegooid op het podium maar gaf geen kik. Met een
ware pokerface bleef hij stokstijf op zijn plaats staan.
Als men zelfs kippen begint af te trainen, kan men concluderen dat het acteren op
elk vlak van een professioneel niveau is.
Er wordt naast geacteerd, ook gegoocheld. Het feit dat Danny Ronaldo een
verleden in het circusmilieu heeft, zal daar een rol hebben gespeeld. Van
jongleren tot acrobatie, tot dingen uit het niets tevoorschijn toveren, het
viertal ging niets uit de weg. Bij het binnenkomen in de zaal was er al volop
beweging. De voorste rijen werden getrakteerd op een persoonlijke voorstelling
van de tovertruccen van Ronaldo en co.   

Kortom, een komische en luchtige tocht met commedia dell'arte en opera als
gids.
Dat is wat Minnevozen u te bieden heeft.