Lopen we echt 'tegen de lamp'?

Te veel CO₂-uitstoot, ontbossing, luchtvervuiling,
water- en aardevervuiling, dit zijn grote problemen van onze hedendaagse
wereld. Dimitri Leue is een van de mensen die inzag dat we de verkeerde weg
opgingen. Als acteur en schrijver wou hij er iets aan doen en bedacht dus “Tegen
de Lamp”, ecotheater met een dosis humor, geen serieuze en langdradige lezing
dus.

Ecologie is een manier van leven geworden voor onze
acteurs. Het grootste voorbeeld ervan is Steven Vromman alias Low Impact Man,
omdat hij de grootste ecologist is die je in Vlaanderen kan vinden. In het stuk
wordt hij uitgenodigd door twee humoristen, Dimitri Leue en Jonas Van Geel. Wie
heeft er ook gezegd dat ecologie niet gepaard gaat met humor?! Hen lukt het
nochtans wel om een boodschap door te geven op een ludieke wijze. Als
toeschouwer word je zelfs ontvangen met feestelijke zelfgemaakte muziek,
creatief hé.

Het stuk wordt door drie acteurs gespeeld en één muzikant.
De contrasterende personages zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden, elk
heeft zijn eigen karakter en zijn eigen manier van handelen. Dimitri Leue
speelt de rol van een rijke baas die steeds meer geld wil, Jonas Van Geel
incarneert een arme archeoloog die iets belangrijks heeft ontdekt. Hij zal
diegene zijn die de lange zoektocht naar de wenslamp niet opgeeft. Deze twee
personages spelen zo realistisch dat je je soms afvraagt of het wel in het
script staat of het improvisatie is. Niet wetend wat hem te wachten staat, komt
Vromman op het podium om een ecologische lezing te houden. Hij mag een pak
aantrekken en krijgt een script, Vromman weet niet wat doen en hij gehoorzaamt
dus de twee levendige komieken.

Vromman is het gewoon lezingen te houden, hij wordt
door Leue en Van Geel in een theatervoorstelling meegenomen en begrijpt na
lange tijd dat hij een acteur is en Zölt mag spelen, wat ‘groen’ betekent in
het Hongaars. Lang zal het niet duren voor hij zijn mond opent en diegene wordt
die altijd tussenkomt om kritiek te geven op de non-ecologische ideeën van
anderen. Zölt krijgt de ecologische toeter in zijn handen en zal er niet aan
twijfelen er gebruik van te maken om ecologische weetjes uit te roepen. Zo volgt
er een lange opsomming vol cijfers van wat er allemaal in één uur gebeurt.
Tijdens deze opsomming realiseer je je dat er zoveel slechte dingen zijn, zoals
roken, de slachtoffers ervan. Op één uur worden zoveel baby’s geboren… Op één
uur sterven zoveel mensen… Soms een beetje choquerende cijfers, maar het zou je
wel kunnen verbazen van wat er in één uur kan gebeuren, zowel positieve als
negatieve dingen. Bij deze scène onderga je als toeschouwer een zelfreflectie,
je vraagt je af of je iets beter zou kunnen doen. Ik vind dat soort informatie
zeker interessant!

De muziek, gespeeld door de polyvalente Antoon
Offeciers, speelt actief mee in de voorstelling. Muziek kan in dit geval
beschouwd worden als een vierde personage dat ook emoties heeft, aangezien het
kritiek geeft op wat de personages zeggen. Dit apprecieerde ik enorm, en op sommige
momenten was het zelfs grappig dat de muziek reageerde.

Bij elke voorstelling nodigen Dimitri Leue, Jonas Van
Geel en Antoon Offeciers een BV uit, in dit geval Steven Vromman, om een wens
uit te roepen voor heel de mensheid en heel de wereld. Een wens die alles zou
kunnen veranderen. De drie acteurs gaan dus samen op zoek naar de wenslamp.
Daar begint het verhaal pas echt. Ze weten dat wanneer ze de wenslamp gevonden
hebben, ze één uur de tijd zullen krijgen om een gepaste wens te doen. Maar wat
is een goede wens? Dat iedereen goed is? Tja, wie zou er bepalen wie goed is en
wie niet? Denk er maar eens dieper na, je zult wel merken dat het niet zo
eenvoudig is een goede wens te vinden. Dit zorgt ervoor dat je je als
toeschouwert echt betrokken voel bij het stuk. Je stelt jezelf vragen en krijgt
misschien een andere kijk op de wereld.

Ecologie is hier meer dan een verhaal, zowel de
inhoud als de vorm van het stuk zijn ecologisch. Het decor is eenvoudig en
composteerbaar, de kostuums zijn kleurrijk en gerecycleerd, de belichting is
ook ecologisch en zelfs de wagen waarmee de acteurs zich verplaatsen voor
repetities en opvoeringen rijdt op koolzaadolie. Lopen we dus echt ‘tegen de
lamp’? Sommigen zouden ermee lachen!

Wil je weten of ze de wenslamp zullen vinden? Of wat
een goede wens uiteindelijk is? Heb je zin om het over ecologie te hebben op
een grappige manier, ga dan naar “Tegen de lamp” kijken en zorg mee voor een
betere wereld. Je zult er geen spijt van hebben, enkel genot!

A.Papadis

Gezien op 8 oktober 2009 in CC Westrand.