Spannende verhalen van één nacht

Gezelschap Ensemble Leporello heeft een nieuw stuk in zijn
repertoire, “Arabische Nacht”. Het is een recitativo accompagnato voor
verteller en pianist geschreven door de Duitse auteur Roland Schimmelpfennig.
Wat ik in dit stuk het meest bewonderde, was het vertalen van woorden naar
muziek, gespeeld door de pianiste Iris De Blaere. “Arabische Nacht” wordt
voorgebracht als een imaginair en spannend verhaal door de verteller Dirk
Opstaele.

Het feit dat er geen decor is op het podium vind ik een zeer goed
idee, ten eerste omdat het voor de acteurs zelf gemakkelijker is om om het even
waar te kunnen repeteren en ten tweede omdat je als toeschouwer verplicht wordt
je eigen fantasie te gebruiken. Sommigen zouden denken dat het niet praktisch
is, maar wees gerust, Dirk Opstaele gebruikt echt veel mimiek en gestiek. Hij benut
de ruimte zo dat het decor precies tevoorschijn komt. Bijvoorbeeld wanneer hij
de trappen opkomt – een vaak voorkomende scène, aangezien het verhaal zich op
het zevende verdieping afspeelt – houdt hij zicht vast aan een niet bestaande
trapleuning, die je door je fantasie precies wel ziet.

Opstaele speelt vijf verschillende personages: Fatima, de dikke
vrouw van het zevende, Lena, de mooie blonde huisgenote van Fatima, Lomayer, de
syndicus, Chalil, de minnaar en Angelo, de voyeur. Al deze personages worden
met dezelfde kostumering en het kapsel gespeeld, je herkent ze dus aan de
mimiek en gestiek die Dirk Opstaele voor elk personage gebruikt. Hij speelt
alle rollen in het midden van het podium, er zijn dus geen opkomsten noch
exits. Afwisselend in de huid van elk der personages verandert Opstaele van
toonaard. Er is een groot toonhoogteverschil: bij het spelen van Fatima
gebruikt hij een hoge stem, terwijl hij bij Angelo een zeer zware stem
gebruikt. De nationaliteit van de personages is ook van belang qua toonaard,
hij praat bijvoorbeeld met een Marokkaans accent, wanneer Chalil aan het woord
is en een Spaans accent voor Angelo.

“Arabische Nacht” bevat ook een mysterieuze kant. Het verhaal begint
realistisch, maar naarmate het vordert hoe meer imaginair het wordt. Je wordt
echt meegesleept in allerlei avonturen die soms helemaal anders aflopen dan je verwacht.

“Arabische Nacht” heb ik als een
droom ervaren, waarin ik me af en toe echt afvroeg wat echt gebeurd was en wat
fantasie was. Het verschil werd soms niet duidelijk aangetoond en het feit dat
het een open einde bevat, liet me met twijfels achter. Ik heb van deze
voorstelling ontzettend genoten, vooral omdat men onze fantasie gebruikt. Een
echte aanrader dus!

Alexia Papadis

Gezien op 28 oktober 2009
in CC Westrand.