Vuur. Een vreemd verschijnsel, niet? Zeker als je het niet langer beschouwt als een fysisch verschijnsel, maar als een symbool. Daar gaat ça brûle over, een samenwerking van De Roovers en De Enthousiasten. Een samenwerking die op het eerste zicht vreemd lijkt omdat De Roovers bij al hun voorgaande producties vertrokken waren vanuit een bestaand theaterstuk en De Enthousiasten erom bekend staan compleet het tegenovergestelde te doen. Beide theatergezelschappen verschillen dus enorm van mekaar, toch vonden ze elkaar in deze productie. In hun onvoorwaardelijke liefde voor theater, literatuur, muziek… kunst in het algemeen. Je wordt om de oren geslagen met (live)muziek, tekst, beeld en theater. Het geniale aan ça brûle is, dat het ongelofelijk prettig is je hierdoor te laten overdonderen. Je te laten veroveren door hun vuur.
Eerst een waarschuwing. Als je naar Ca Brûle kijkt moet je aanvaarden dat je niet begrijpt wat je ziet. Je weet niet wat de acteurs bedoeld hebben met een bepaalde scène. Maar juist daardoor is er ruimte voor persoonlijke interpretatie. Je geeft je eigen betekenis aan het stuk. Daar draait het om, waar wij nog van in vuur en vlam geraken.
De manier waarop Ca Brûle gebracht wordt draagt bij tot dit gevoel. Het heeft niet echt een verhaal, het is eerder een live gebrachte collage van verschillende scènes. Begrijp me niet verkeerd, dit is niet iets negatiefs. Het stuk is immers meer waard dan de som van zijn delen. De overgangen tussen de scènes zijn steeds zeer vlot doordat het decor bestaat uit een draaibare muur. Je zit te kijken naar een documentaire over de absurditeit van onze consumptiemaatschappij, de muur draait en plotseling kom je in een marginaal Hollands gezin terecht. Een scène die tegelijk zo grappig en zo schrijnend is dat allerlei tegenstrijdige gevoelens met elkaar in de clinch gaan. Je zit te lachen tot een nuchter deel van jezelf opmerkt dat zo’n situaties echt bestaan en helemaal niet grappig zijn.
De muur draait opnieuw en er wordt plaats gemaakt voor filosofie. Ze draait nog een keer en nu is het plots de beurt aan een man met een vlammenwerper… Dit zorgt voor een interessante mix van thema’s en personages. Van een zelfverklaarde ridder die zijn draai in de maatschappij niet vindt, tot een gekke professor die uitlegt dat atomen eigenlijk kaboutertjes zijn. Kortom, genoeg afwisseling om je enkele uren zoet te houden.
Dit wordt steeds begeleid door live gespeelde muziek en tekstjes, gekozen uit talloze literaire meesterwerken die verassend relevant zijn. Ovidius, Dante,… Alle grote meesters krijgen hun plaats in dit stuk. Hun citaten worden geprojecteerd op het doorzichtbaar scherm dat de acteurs van het publiek scheidt. Dit bombardement van kunst kan soms wat overweldigend aanvoelen maar het is nooit zo erg dat het storend wordt.
De acteurs, zoals eerder al gezegd, spelen met passie. Het is een zeer persoonlijk stuk, hun eigen gevoelens zitten er sterk in verweven. Hun woede bij het zien van de armoede die zo vele mensen tot wanhoop drijft. Hun persoonlijke angsten -hun angst voor het writersblock bijvoorbeeld- worden goed weergegeven door een scène over een derderangs auteur die de weg kwijt is. Het is een situatie waar iedereen van hen waarschijnlijk al eens mee geconfronteerd werd. Deze verbondenheid van de acteurs met hun personages verklaart grotendeels hun sterke prestatie. Ze waren niet slechts aan het toneelspelen, maar gaven hun eigen mening mee.
Algemeen beschouwd is Ca Brûle zeker de moeite waard, als je tenminste de perceptie kunt loslaten dat toneel kijken een passieve gebeurtenis is. Hier worden de dingen niet voor je duidelijk gemaakt, je moet het zelf doen. Dat maakt ernaar kijken zo fijn, het is meer dan op een stoel zitten.Ronald Van Crombrugge
Ca Brûle, gezien in CC Strombeek
