Een moment van catharsis.

Ça Brûle is de nieuwste theatervoorstelling van De Roovers, in samenwerking met
de Vereniging van Enthousiasten voor het Reële en Universele. Het is de eerste
keer dat de twee collectieven in hun geheel samen op de
planken staan, hoewel ze elkaar al jaren kennen. Het resultaat mag er zeker wezen.
"Get gasoline, buy matches, you can do it!" Zoals deze zin, die in grote
letters op de affiche prijkt, en de titel van het stuk: "Ça Brûle", al doen
vermoeden, staat in deze opvoering vuur centraal. Zowel haar obscure als
lichtgevende eigenschappen.
Vuur heeft altijd al een belangrijke rol gespeeld in het leven van de mens, en
in Ça Brûle komen enkele opmerkelijkheden aan bod. Bijvoorbeeld de Vietnamese
monnik Thich Quang Duc, die zichzelf in 1963 in brand stak uit protest tegen de
toenmalige regering. Of het sprookje van de Deen Hans Andersen: "Het meisje met
de zwavelstokjes", over hoe een simpele lucifer als metafoor wordt gebruikt
voor geluk.
De Roovers en de Enthousiasten geven er hun eigen interpretatie van en maken
een link met onze huidige maatschappij. Aangezien verschillende verhalen, die
overigens niets met elkaar te maken hebben, na elkaar worden gespeeld, is er
geen echte rode draad in het stuk. Je kan pas ten volle genieten van dit stuk
als je enige voorkennis hebt over de gebeurtenissen die aan bod komen. Daarom
is het aan te raden om, indien mogelijk, naar een voorbespreking te gaan. Het
stuk wordt zo veel genietbaarder. Dan is bijvoorbeeld de scène geïnspireerd op
Andersens sprookje des te pakkender. Indien men zonder enige voorkennis een man
in een tutu met lucifers ziet spelen, dan is het moeilijk om door te hebben,
dat hij eigenlijk "het meisje met de lucifers" speelt. Een voorbespreking kan
dit verhelpen.
Deels ook door de overtuigende acteerprestaties die de Roovers en de
Enthousiasten neerzetten. Ieder van hen heeft een unieke manier van spelen, en
ze vullen elkaar perfect aan. De personages bestaan bijvoorbeeld uit de
"dikkerd" die voor de nodige grappige situaties zorgt, de "femme fatale" die alles
wat pittiger maakt, en dan heb je ook nog een soort van "leider" van de groep die
een iets te productieve speekselklier heeft, wat niet echt bijdraagt tot de
verstaanbaarheid. Overigens was hun taalgebruik wel zeer goed en uitgebreid. Men
maakte gebruik van verschillende dialecten en accenten (ondermeer het
"Hollands" in een hilarische scène rond marginaliteit).
De kostuums die ze droegen waren ook zeer mooi en divers, en bij bijna elk deel
verwisselde men van outfit, er was zelfs een tutu bij.

Wat ook heel leuk was, was het podium. Juist ervoor hing een enorme
zwarte doek in gaas, waarop tekst werd geprojecteerd, die soms wat extra
informatie bevatte rond wat er op dat moment gebeurde en dus de scène die
gespeeld werd extra becommentarieerde.

Wat nog leuker was, was dat het podium in twee werd verdeeld door een
enorme, draaiende muur. Terwijl de ene scène werd gespeeld, waren de acteurs al
bezig de volgende klaar te zetten achter de muur. Wanneer die scène dan gedaan
was, draaiden ze de muur 180 graden en konden de acteurs meteen terug van start
gaan. Dit zorgde voor naadloze overgangen en het was zeer origineel.

Ook wel handig dat ze de volgende scène konden voorbereiden, want het
aantal rekwisieten dat ze gebruikten was groot. Van vogelkooien tot
kruisbeelden, zelfs een zak met PMD die volledig werd uitgestrooid op het
podium. Maar de Roovers en de Enthousiasten bleven met hun voeten op de grond
want ze ruimden het allemaal zelf op (althans dat beweerden ze toch). Want na zo'n
sublieme voorstelling zou je van minder gaan zweven. Hun rekwisiet de résistance was een zelfgemaakte vlammenwerper.
"Dikkerdje" liep in zijn driedelig pak ermee rond, inclusief fles butaangas die
op zijn rug was gebonden. Af en toe spoot hij wat vuur om bepaalde woorden van
zijn tegenspelers ("Dikkerdje" praatte immers niet) meer kracht te geven en
soms ook gewoon voor de fun, waar de meeste toeschouwers niet kwaad voor waren.
Achter hun magische muur zat er ook een live-band verstopt. De muziek die ze
speelden was, om het kort te zeggen, fantastisch. Elke muzikant kende zijn vak,
en de performance was foutloos.

Het hoogtepunt kwam er toen ze "Child in Time" van Deep Purple
speelden, van een climax gesproken. Een dergelijke classic droeg enorm bij tot
de sfeer, enkele mensen uit het publiek zongen zelfs mee. De sfeer zat
overigens al heel snor dankzij sommige hilarische situaties die menig
toeschouwer hardop lieten lachen, meestal met "Dikkerdje" in de hoofdrol.

De Roovers en de Enthousiasten gingen dieper in op het waaróm achter onder
andere de zelfmoord van Thich Quang Duc, vandaar is Ça Brûle dus meer dan een
theaterstuk, het is heuse filosofie.

Kortom, Ça Brûle is een zeer interessant stuk dat met de nodige humor
een combinatie van filosofie en geschiedenis, heel leuk en verrijkend maakt.
In het Klassieke Griekenland zou men spreken van een moment van catharsis.
Een aanrader!