Lopen we echt 'tegen de lamp'?

Te veel CO₂-uitstoot,
ontbossing, luchtvervuiling. Water- en aardevervuiling, dit zijn grote
problemen van onze hedendaagse wereld. Dimitri Leue is een van de mensen die
inzag dat we de verkeerde weg opgingen. Als acteur en schrijver wou hij er iets
aan doen en bedacht dus “Tegen de Lamp”, een ecotheater met een greintje humor,
geen serieuze en langdradige lezing dus.

Ecologie is een manier van leven
geworden voor onze acteurs. Het grootste voorbeeld ervan is Steven Vromman
alias Low Impact Man, omdat hij de grootste ecologist is die je in Vlaanderen kan
vinden. In het stuk wordt hij uitgenodigd door twee humoristen, Dimitri Leue en
Jonas Van Geel. Wie heeft er ook gezegd dat ecologie niet gepaard gaat met
humor?! Hen lukt het nochtans wel om een boodschap door te geven op een ludieke
wijze. Als toeschouwer word je zelfs ontvangen met feestelijke zelfgemaakte
muziek, creatief hé.

Het stuk wordt door drie acteurs
gespeeld en één muziekant. De contrasterende personages zijn duidelijk van
elkaar te onderscheiden, elk heeft zijn eigen karakter en zijn eigen manier van
handelen. Dimitri Leue speelt de rol van een rijke baas die steeds maar meer
geld wil, Jonas Van Geel incarneert een arme archeoloog die iets belangrijks
heeft ontdekt. Hij zal diegene zijn die de lange zoektocht naar de wenslamp niet
opgeeft. Deze twee personages spelen zo realistisch dat je je soms afvraagt of
het wel in het script staat of het improvisatie is. Niet wetend wat hem te
wachten staat, komt Vromman op het podium om een ecologische lezing te houden.
Hij mag een pak aantrekken en krijgt een script, Vromman weet niet wat doen en hij
gehoorzaamt dus de twee levendige komieken.

Vromman is het gewoon lezingen te
houden, hij wordt door door Leue en Van Geel in een theatervoorstelling
meegenomen en begrijpt na lange tijd dat hij een acteur is en Zölt mag spelen,
wat ‘groen’ betekent in het Hongaars. Lang zal het niet duren voor hij zijn
mond opent en diegene wordt die altijd tussenkomt om kritiek te geven op de
non-ecologische ideeën van anderen. Zölt krijgt de ecologische toeter in zijn
handen en zal er niet aan twijfelen er gebruik van te maken om ecologische
weetjes uit te roepen. Zo volgt er een lange opsomming vol cijfers van wat er
allemaal in één uur gebeurt. Tijdens deze opsomming realiseer je dat er zoveel
slechte dingen zijn, zoals roken, de slachtoffers ervan. Op één uur worden
zoveel baby’s geboren… Op één uur sterven zoveel mensen… Soms een beetje
choquerende cijfers, maar het zou je wel kunnen verbazen van wat er in één uur
kan gebeuren, zowel positieve als negatieve dingen. Bij deze scène onderga je
als toeschouwer een zelfreflectie, je vraagt je af of je iets beter zou kunnen
doen. Ik vind dat soort informatie zeker interessant!

De muziek, gespeeld door de
polyvalente Antoon Offeciers, speelt actief mee in de voorstelling. Muziek kan
in dit geval beschouwd worden als een vierde personage die ook emoties heeft,
aangezien het kritiek geeft op wat de personages zeggen. Dit apprecieerde ik
enorm, en op somige momenten was het zelfs grappig dat de muziek reageerde.

Bij elke voorstelling nodigen
Dimitri Leue, Jonas Van Geel en Antoon Offeciers een BV uit, in dit geval Steven
Vromman, om een wens uit te roepen voor heel de mensheid en heel de wereld. Een
wens die alles zou kunnen veranderen. De drie acteurs gaan dus samen op zoek
naar de wenslamp. Daar begint het verhaal pas echt. Ze weten dat wanneer ze de
wenslamp gevonden hebben, ze één uur de tijd zullen krijgen om een gepaste wens
te maken. Maar wat is een goede wens? Dat iedereen goed is? Tja, wie zou er
bepalen wie goed is en wie niet? Denk er maar eens dieper op na, je zult wel
merken dat het niet zou eenvoudig is een goede wens te vinden. Dit zorgt ervoor
dat je als toeschouwer je echt betrokken voel bij het stuk. Je stelt jezelf
vragen af en krijgt misschien een andere kijk op de wereld.

Ecologie is hier meer dan een
verhaal, zowel de inhoud als de vorm van het stuk zijn ecologisch. Het decor is
eenvoudig en composteerbaar, de kostuums zijn kleurrijk en gerecycleerd, de
belichting is ook ecologisch en zelfs de wagen waarmee de acteurs zich
verplaatsen voor repetities en opvoeringen rijdt op koolzaadolie. Lopen we dus
echt ‘tegen de lamp’? Sommigen zouden ermee lachen! Wil je weten of ze de
wenslamp zullen vinden? Of wat een goede wens uiteindelijk is? Heb je zin om
het over ecologie te hebben op een grappige manier, kom dan naar “Tegen de
lamp” kijken en zorg mee voor een betere wereld. Je zult er geen spijt van
hebben, enkel genot!

A.Papadis

Gezien op 8 oktober 2009 in
CC Westrand.